شعر طنین سهراب سپهری

شعر طنین سهراب سپهری

شعر طنین سهراب سپهری

 

به روی شط وحشت برگی لرزانم

ریشه ات را بیاویز

من از صداها گذشتم

روشنی را رها کردم

رویای کلید از دستم افتاد

کنار راه زمان دراز کشیدم

ستاره ها در سردی رگ هایم لرزیدند

خاک تپید

هوا موجی زد.

علف ها ریزش رویا را در چشمانم شنیدند:

میان دو دست تمنایم روییدی،

در من تراویدی.

آهنگ تاریک اندامت را شنیدم:

“نه صدایم

و نه روشنی.

طنین تنهایی تو هستم،

طنین تاریکی تو.”

سکوتم را شنیدی:

” بسان نسیمی از روی خودم برخواهم خاست،

درها را خواهم گشود،

در شب جاویدان خواهم وزید.”

چشمانت را گشودی :

شب در من فرود آمد.

 

کتاب‌های سهراب سپهری را از دست ندهید:

 

کتاب‌های سهراب سپهری

 

هشت کتاب سهراب سپهری
هشت کتاب سهراب سپهری

 

کتاب از مصاحبت آفتاب
کتاب از مصاحبت آفتاب

 

 

 

شعر طنین سهراب سپهری
متن شعر طنین سهراب سپهری
تحلیل شعر طنین سهراب سپهری
طنین سهراب
شعر طنین
به روی شط وحشت برگی لرزانم
ریشه ات را بیاویز سهراب
رویای کلید از دستم افتاد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *