آموزش‌های ویدیویی

منظومه

مو مخام خوذم بزو ‌چشمه نوشت بزنم

مو مخام خوذم بزو ‌چشمه نوشت بزنم

شعر مو مخام خوذم بزو ‌چشمه نوشت بزنم _ ملک الشعرا بهار  از یک غزل   مو مخام خوذم بزو ‌چشمه نوشت بزنم لبام غنچه کُنُم، شرق تو گوشت بزنم   دل تو سنگ بیا دلت بدست مو بده تا بمغز رقیب خرده فروشت بزنم     مطالب بیشتر در:         پیشنهاد[…]

زلفای قجری رِ درهم و بشکسته مکن واز

زلفای قجری رِ درهم و بشکسته مکن واز _ غزل

شعر زلفای قجری رِ درهم و بشکسته مکن واز _ غزل _ ملک الشعرا بهار    زلفای قجری رِ درهم و بشکسته مکن واز درهای سِلامت رِ بروم بسته مکن واز   گر ما رِ مِخْی‌ْ،‌ ها، نِمِخْیْ نه‌، دو کلیمه این‌بار مو رِ مثل همه‌بار خسته مکن واز   یار اینجیه ا‌ِمشو مَخَن‌ آوازه[…]

روی ماهت‌ ر ببین تا عشقمر باور کنی

روی ماهت‌ ر ببین تا عشقمر باور کنی _ غزل

شعر روی ماهت‌ ر ببین تا عشقمر باور کنی _ غزل _ ملک الشعرا بهار    روی ماهت‌ ر ببین تا عشقمر باور کنی رنگ زردم ر ببین تا جورتر کمتر کنی   نیصب شو وخت که بوی زلفهاتر مشنوم کرببینی روز مور خاک سیا ور سر کنی   زلف کرنیلیر ازی بیشتر مزن قیچی[…]

یقین درم اثر امشو به های های مو نیست

یقین درم اثر امشو به های های مو نیست

شعر یقین درم اثر امشو به های های مو نیست _ ملک الشعرا بهار  غزل   یقین درم اثر امشو به های های مو نیست که یار مسته و گوشش بگریه‌های مو نیست   خدا خدا چه ثمر ای موذنا کامشو خدا خدای شمایه خدا خدای مو نیست   نمود خو‌نمه پامال و خونبها مه[…]

بود ماه سی روزتا بنگری

بود ماه سی روزتا بنگری

شعر بود ماه سی روزتا بنگری _ ملک الشعرا بهار اینک منظومهٔ سی ‌روزهٔ آذ‌ر پاد مارسپندان   بود ماه سی روزتا بنگری به هر روز کاری بجای آوری   سزد گر به «‌هرمزد» باشی خُرم خوری می به آیین جمشید جم   به «‌بهمن‌» کنی جامه‌ها نوبرشت پرستش کنی روز «‌اردی‌بهشت‌»   به «‌شهریور»[…]

هرمزد روز می خور و خرم باش.

هرمزد روز می خور و خرم باش

شعر هرمزد روز می خور و خرم باش _ ملک الشعرا بهار  سی‌روزهٔ آذرباد مارسپندان (از فقره ۱۱۹ تا فقرهٔ ۱۴۸)   هرمزد روز می خور و خرم باش. بهمن رور جامه نو پوش.   اردیبهشت روز، به آتشگاه شو. شهریور روز، شاد باش‌.   سپندارمذ روز، ورز زمین پیش گیر. خورداد روز، جوی کن[…]

ترا گویم ای پور فرخنده‌پی

ترا گویم ای پور فرخنده‌پی _ فقرۀ ۱۵۴

شعر ترا گویم ای پور فرخنده‌پی _ فقرۀ ۱۵۴ _ ملک الشعرا بهار    و ترا گویم ای پسر که خرد به مردم بهترین دهشیاری (‌یعنی بهترین بخش و توفیق‌) است‌.   ترا گویم ای پور فرخنده‌پی خرد جوی تا کام یابی ز وی   که مردم دهشیار را در جهان خرد از دهش‌ها به[…]

سر خوی‌ها، مردمان دوستی‌است

سر خوی‌ها، مردمان دوستی‌است _ فقرۀ ۱۵۳

شعر سر خوی‌ها، مردمان دوستی‌است _ فقرۀ ۱۵۳ _ ملک الشعرا بهار    مردم دوستی از بنیک منشی (‌یعنی هواداری اصول‌) و خوب‌خیمی (‌یعنی خوش‌خویی‌) از خوب ایواژی (آراستگی‌) بتوان دانست‌. قسمت اخیر را طور دیگر هم می‌توان معنی کرد: خوش‌اخلاقی مردم را از خوش‌سخنی و آهنگ گفتار (آواز)‌شان می‌توان دانست‌.   سر خوی‌ها، مردمان[…]

دژآگه چهار است کز خوی بد

دژآگه چهار است کز خوی بد _ فقرۀ ۱۵۲

شعر دژآگه چهار است کز خوی بد _ فقرۀ ۱۵۲ _ ملک الشعرا بهار   چهار کار دژآگاهی (‌نادانی‌) و دشمنی و بدی با تن خود کردن است: یکی پادیاوندی (‌یعنی‌: زبردستی و زورمندی‌) نمودن‌، دیگر درویش متکبر که با مردی توانگر نبرد آورد، دیگ‌ر مرد پیر ریژخوی که زنی برنا به زنی گیرد و[…]

مشو در خورش‌ تند و بسیار خوار

مشو در خورش‌ تند و بسیار خوار

شعر مشو در خورش‌ تند و بسیار خوار _ ملک الشعرا بهار  فقرۀ ۱۵۰، ۱۵۱   به خوردن خورش‌ها حریص مباش‌، و از هر خورشی مخور و زود زود به سور و خورن بزرگان مشو که ستوه‌آور نباشی‌.   مشو در خورش‌ تند و بسیار خوار به خوان کسان دست کوتاه دار   به هر[…]

چو نیکی رسید بهرت از آسمان

چو نیکی رسید بهرت از آسمان _ فقرۀ ۱۴۹

شعر چو نیکی رسید بهرت از آسمان _ فقرۀ ۱۴۹ _ ملک الشعرا بهار    چو نیکویی به تو رسد بسیار شادی مکن و چون سختی و بدبختی رسد بسیار به غم مباش‌، چه نیکی زمانه با سختی و سختی زمان با نیکویی است و هیچ فراز نیست کش نشیب نه از پیش‌، و هیچ[…]

اینجا یک سی‌روزهٔ کوچک است

اینجا یک سی‌روزهٔ کوچک است

اینجا یک سی‌روزهٔ کوچک است _ ملک الشعرا بهار  فقرۀ ۱۱۹ تا ۱۴۸   اینجا یک سی‌روزهٔ کوچک است که از فقرهٔ تا است و ما آن را بعد از قسمت آخر که با قسمت بالا مربوط است قرار دادیم.   مطالب بیشتر در:       پیشنهاد ویژه برای مطالعه  چگونه فراموش کنم می[…]

بود آدمی کودکی شیرخوار

بود آدمی کودکی شیرخوار _ فقرۀ ۱۱۸

شعر بود آدمی کودکی شیرخوار _ فقرۀ ۱۱۸ _ ملک الشعرا بهار    مردم ایدون همانا چون شیرخواره است که چون خو‌یی اندرگرفت بر آن خوی بایستد.   بود آدمی کودکی شیرخوار پذیرنده ی خوی‌ها بی‌شمار   چو خویی پذیرد در استد بدان نگر تا نگیری تو خوی بدان     مطالب بیشتر در:  […]

بود نازش مرد دانا به جان

بود نازش مرد دانا به جان _ فقرۀ ۱۱۷

شعر بود نازش مرد دانا به جان _ فقرۀ ۱۱۷ _ ملک الشعرا بهار   … شاد مباش‌، چه مردم ایدون همانا چو مشگ پر باد است که چون باد از آن بدرود هیچ در او نماند.   بود نازش مرد دانا به جان به جان شاد باش ای پسر تا توان   که تن[…]

به تاراج مردم منه پای پیش

به تاراج مردم منه پای پیش _ فقرۀ ۱۱۶

شعر به تاراج مردم منه پای پیش _ فقرۀ ۱۱۶ _ ملک الشعرا بهار    خواستهٔ کسان‌ دیگر تاراج مکن و نگاه مدار و به‌ خواستهٔ خود میامیز، چه که خواستهٔ تو نیز ناپیدا و انبیر (‌محو‌) گردد،‌ زیرا خواستهٔ ناخویش آفریده چون با آن خویش…   به تاراج مردم منه پای پیش زر کس[…]

مورز ایچ در مهربانی دروغ

مورز ایچ در مهربانی دروغ _ فقرۀ ۱۱۵

شعر مورز ایچ در مهربانی دروغ _ فقرۀ ۱۱۵ _ ملک الشعرا بهار    به هیچ آیین مهر دروغی (‌یعنی بدعهدی‌) مکن که ترا خوره پسین نرسد.   مورز ایچ در مهربانی دروغ که روی دورویان بود بی‌ فروغ   وزو فرهٔ مردمی کم شود به روز پسین کار در هم شود     مطالب[…]

شنا گرچه به دانی ای مرد مه

شنا گرچه به دانی ای مرد مه _ فقرۀ ۱۱۴

شعر شنا گرچه به دانی ای مرد مه _ فقرۀ ۱۱۴ _ ملک الشعرا بهار    اگر بس آشنا و آب (‌یعنی شنا) نیک دانی زود زود به آب ستهمه (‌ظ‌. ستمبه = مخوف‌) اندر مشو که ترا آب نبرد و بجای بمیری‌.   شنا گرچه به دانی ای مرد مه به آب ستبر اندرون[…]

تو ای مرد افسونگر چیره‌دست

تو ای مرد افسونگر چیره‌دست _ فقرۀ ۱۱۳

شعر تو ای مرد افسونگر چیره‌دست _ فقرۀ ۱۱۳ _ ملک الشعرا بهار    هرچند بس نیک افسونِ ماران دانی‌، زود زود دست به مار مبر کت بگزد، و بر جای بمیراند.   تو ای مرد افسونگر چیره‌دست مبر سوی هر مار بر خیره دست   مبادا کت از این دلیری همی زند زخم و[…]

اگر باده نوشی به پیمانه نوش

اگر باده نوشی به پیمانه نوش _ فقرۀ ۱۱۲

شعر اگر باده نوشی به پیمانه نوش _ فقرۀ ۱۱۲ _ ملک الشعرا بهار   شراب به پیمان (‌یعنی به اندازه‌) خور چه هر که او شراب بی‌پیمان خورد، بسا گنه که از وی آید.   اگر باده نوشی به پیمانه نوش به آیین مردان فرزانه نوش   کز افزونی می ز دل‌ها گناه برُوید،[…]

زنی خواه دوشیزه و مهربان

زنی خواه دوشیزه و مهربان _ فقرۀ ۱۱۱

شعر زنی خواه دوشیزه و مهربان _ فقرۀ ۱۱۱ _ ملک الشعرا بهار    زن گش (‌بکر) و جوان به زنی بگیر.   زنی خواه دوشیزه و مهربان به دوشیزه شاد است مرد جوان     مطالب بیشتر در:       پیشنهاد ویژه برای مطالعه  حسن تو دایم بدین قرار نماند – 222 چو[…]

نکو مرد آساید اندر جهان

نکو مرد آساید اندر جهان _ فقرۀ ۱۱۰

شعر نکو مرد آساید اندر جهان _ فقرۀ ۱۱۰ _ ملک الشعرا بهار    نیک مرد آساید و بد مرد بیش و اندوه گران بود.   نکو مرد آساید اندر جهان برد بدکنش مرد رنج گران   نکویی بود جوشن نیکمرد به گرد بدی تا توانی مگرد     مطالب بیشتر در:      […]

کسی کز پی دشمنان کند چاه

کسی کز پی دشمنان کند چاه _ فقرۀ ۱۰۹

شعر کسی کز پی دشمنان کند چاه _ فقرۀ ۱۰۹ _ ملک الشعرا بهار   هرکه او هیمالان (‌یعنی خصمان‌) را چاه کند، خود اندر چاه افتد.   کسی کز پی دشمنان کند چاه خود افتد در آن ‌چاه‌ خواهی نخواه     مطالب بیشتر در:       پیشنهاد ویژه برای مطالعه  حسن تو[…]

به‌دزدی مبر دست و ستوار باش

به‌دزدی مبر دست و ستوار باش _ فقرۀ ۱۰۸

شعر به‌دزدی مبر دست و ستوار باش _ فقرۀ ۱۰۸ _ ملک الشعرا بهار    دست از دزدی و پای از بی‌خویشکاری رفتن‌ و منش از وارونگی و کجی بازدار، چه کسی که او کرفه کند پاداش یابد و کسی که گنا کند بادافراه برد.   به‌دزدی مبر دست و ستوار باش منش را ز[…]

مهل نام را، خویشکاری ز دست

مهل نام را، خویشکاری ز دست _ فقرۀ ۱۰۷

شعر مهل نام را، خویشکاری ز دست _ فقرۀ ۱۰۷ _ ملک الشعرا بهار    نام خویش را، خویشکاری خویش به‌مهل‌. (‌یعنی به مناسبت نام و مقام از کار و کوشش طفره مزن‌)‌.   مهل نام را، خویشکاری ز دست که بی‌خویشکاری شود نام پست   دو گیتی است با مردم خویشکار به مینو خوش[…]

همیشه روان را فرا یاد دار

همیشه روان را فرا یاد دار _ فقرۀ ۱۰۶

شعر همیشه روان را فرا یاد دار _ فقرۀ ۱۰۶ _ ملک الشعرا بهار   همیشه روان خویشتن را فرایاد دار.   همیشه روان را فرا یاد دار ز کردار نیکو روان شاد دارد     مطالب بیشتر در:       پیشنهاد ویژه برای مطالعه  حسن تو دایم بدین قرار نماند – 222 چو[…]

بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باش

بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باش _ فقرۀ ۱۰۵

شعر بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باش _ فقرۀ ۱۰۵ _ ملک الشعرا بهار    به استوانی و استواری دین کوشش کن چه مهمترین خرسندی دانایی (‌است‌) و بزرگتر از آن امید به مینو است‌.   بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باش به دانش درختی برومند باش   چو دانا بود مرد امّیدوار به مینو گراید سرانجام کار  […]

کسی کاو به گیتی دهشیار زیست

کسی کاو به گیتی دهشیار زیست _ فقرۀ ۱۰۴

شعر کسی کاو به گیتی دهشیار زیست _ فقرۀ ۱۰۴ _ ملک الشعرا بهار    و تراگویم ای پسر من‌، نیکوترین دهشیاری به مردمان‌، گوهر خرد است‌. چه اگر بر کست خواسته برود و یا چهارپایان بمیرد خرد بماند.   کسی کاو به گیتی دهشیار زیست نکوتر ورا از خرد چیز نیست   که گرمایه[…]

به‌شاهنشهان‌زشت‌و ناخوش مگوی

به‌شاهنشهان‌زشت‌و ناخوش مگوی _ فقرۀ ۱۰۳

شعر به‌شاهنشهان‌زشت‌و ناخوش مگوی _ فقرۀ ۱۰۳ _ ملک الشعرا بهار   دهیوپد مرد (‌شاه) را نفرین مکن چه شهر پاسبانند، و نیکویی به جهانیان اندازند.   به‌شاهنشهان‌زشت‌و ناخوش مگوی کجا پاسبانند بر شهر وکوی   به کشور نکویی از ایشان رسد وزیشان بود کیفرکار بد     مطالب بیشتر در:       پیشنهاد[…]

به یزدان نخست آفرین بر شمار

به یزدان نخست آفرین بر شمار _ فقرۀ ۱۰۲

شعر به یزدان نخست آفرین بر شمار _ فقرۀ ۱۰۲ _ ملک الشعرا بهار    به یزدان آفرین کن و دل به رامش دار کت از یزدان فزایش به نیکویی رسد.   به یزدان نخست آفرین بر شمار پس آنگاه دل را به رامش سپار   کت افزایش آید ز یزدان پاک ز رامش نگردد[…]

بجو یار نو از کهن دوستان

بجو یار نو از کهن دوستان _ فقرۀ ۱۰۱

شعر بجو یار نو از کهن دوستان _ فقرۀ ۱۰۱ _ ملک الشعرا بهار    دوست کهن را دوست نو گیر، چه دوست کهن چون می کهن است که هر چند کهنه‌تر، به خورش شهریاران بیشتر شایسته و سزاوار.   بجو یار نو از کهن دوستان که می چون کهن گشت نیکوست آن   کهن[…]

دلیل بازگشت وجه