شعر ای شور ای قدیم سهراب سپهری

شعر ای شور ای قدیم سهراب سپهری

Loadingذخیره در لیست علاقه‌مندی

شعر ای شور ای قدیم سهراب سپهری

 

صبح

شوری ابعاد عید

ذایقه را سایه کرد

عکس من افتاد در مساحت تقویم

در خم آن کودکانه های مورب

روی سرازیری فراغت یک عید

داد زدم

به

چه هوایی

در ریه هایم وضوح بال تمام پرنده های جهان بود

آن روز

آب چه تر بود

باد به شکل لجاجت متواری بود

من همه مشقهای هندسی ام را

روی زمین چیده بودم

آن روز

چند مثلث در آب

غرق شدند

من

گیج شدم

جست زدم روی کوه نقشه جغرافی

آی هلیکوپتر نجات

حیف

طرح دهان در عبور باد به هم ریخت

ای وزش شورای شدیدترین شکل

سایه لیوان آب را

تا عطش این صداقت متلاشی

راهنمایی کن

 

در شعر بالا اگر واژه‌ای برایتان غریب آمد، کافی‌ست در قسمت جستجوی سایت بنویسید: معنی …

 

بخش فرهنگ لغات و اصطلاحات

 

مطالب بیشتر در:

سهراب سپهری

 

اشعار سهراب سپهری

 

مجموعه شعر ما هیچ ما نگاه

 

سهراب سپهری در اینستاگرام

صبح شوری ابعاد عید ذایقه را سایه کرد

شعری که خواندیم به این شکل شروع شد: «صبح/ شوری ابعاد عید/ ذایقه را سایه کرد» آیا با این سطرها برای شروعِ این شعر موافق هستید؟ به نظر شما غیر از این شروع نیز می‌توانستیم شروعِ دیگری داشته باشیم و شعر از چیزی که حالا هست جذاب‌تر و زیباتر باشد؟ به طور یقین سهراب سپهری که از شاعران مهم معاصر ماست دیدگاه و دلایلِ خاص خودش را برای این شروع داشته است، به نظر شما چرا این سطرها را برای شروع شعر انتخاب کرده؟ شما اگر جای سهراب سپهری بودید، این شعر را چگونه شروع می‌کردید؟ و به جای سطرهای پایانی یعنی : «ای وزش شورای شدیدترین شکل/ سایه لیوان آب را/ تا عطش این صداقت متلاشی/ راهنمایی کن» از چه سطرهایی استفاده می‌کردید؟

 

دیدگاه شما برای شعر ای شور ای قدیم سهراب سپهری

دیدگاه خودتان را در بخش دیدگاه‌ها برای شعر ای شور ای قدیم سهراب سپهری بنویسید. اگر از شعر لذت برده‌اید، بنویسید که چرا لذت برده‌اید و اگر لذت نبرده‌اید، دلیل آن را بنویسید.

اگر نقد یا پیشنهادی برای سایت دارید، به گوش جان می‌شنویم.

اگر عکس‌نوشته‌ای با این شعر درست کرده‌اید، در بخش دیدگاه‌ها اضافه کنید تا با نام خودتان منتشر شود.

پیشنهاد می‌کنیم، این شعر را با صدای خودتان ضبط کنید و در بخش دیدگاه، فایل صدایتان را اضافه کنید تا در سایت منتشر شود.

 

در خم آن کودکانه های مورب

شاید برای برخی از مخاطبان این پرسش به وجود آمده باشد که کلمه ی مورب به چه معناست؟ کلمه ی مورب به معنی  اوریب، کج، خمیده، کژ، اُریب، اُریبانه است.

 

روی سرازیری فراغت یک عید

شاید برای برخی از مخاطبان این پرسش به وجود آمده باشد که کلمه ی فراغت به چه معناست؟ کلمه ی فراغت به معنی آسایش، آرامش، آزادی، آسایش، آسودگی، استراحت، فرصت، قرار، مجال، وقت است.

 

باد به شکل لجاجت متواری

شاید برای برخی از مخاطبان این پرسش به وجود آمده باشد که کلمه ی متواری به چه معناست؟ کلمه ی متواری به معنی گریزان، گریخته، آواره، سرگردان، پراکنده، دربه در، سرگردان، فراری، گریزان، پنهان، مخفی است.

 

معنی شعر ای شور ای قدیم سهراب سپهری

معنی و تفسیر خودتان را از شعر ای شور ای قدیم که با سطر «صبح شوری ابعاد عید ذایقه را سایه کرد» شروع می شود، بنویسید.

متن زیر توسط احمد عزتی پرور نوشته شده است. بازنشر این متن به معنی تایید کامل محتوای آن نیست. وب سایت شعر و مهر یک فضای آزاد برای تبادل اندیشه ها و افکار است. شما نیز در بخش دیدگاه ها نظر خودتان را برای این شعر اضافه کنید.

پیش ازهرچیز بگوییم که قالب شعر«نیمایی» یا «آزاد» و موزون است. وزن شعر «مُنسَرح» است: مُفتَعلُن فاعلاتُ مفتعلن فَع. گرچه سپهری گاهی از وزن فراتر می‌رود و آن را می‌شکند. این، روش او و فروغ فرخزاد است. یعنی معنا را فدای وَزن نمی‌کنند. ازنظر شکل یا«فُرم، این شعر ساختاری منسجم و واحد دارد و توصیف یک خاطره‌ی کودکی است.ازنظرنشانه شناسی شعر، واژه‌ی«قدیم» دلالت بر زمانی دور دارد و سپس خواهیم دید که این برداشت با نشانه‌های کلامی دیگر تأیید می‌شود. نخست به واژه‌های دال بر زمان دقت کنیم:

قدیم، صبح، عید، تقویم، کودکانه، روز(دوبار)

واژه های مربوط به مکان:

مساحت، روی، سرازیری، ریه، جهان، زمین، آب، کوه، لیوان، نقشه‌ی جغرافی و ابعاد

واژه‌ی «باد» نیز نقشی مهم در شعردارد. «باد» درشعرمعاصر جایگاهی برجسته دارد و بنده درمقاله‌ای دیگر به آن پرداخته‌ام. سپهری برای«نگاه» اهمیتی ویژه قائل است و انسان را برابر با«نگاه» می‌داند. به همین دلیل، عنوان واپسین کتاب خودرا«ما هیچ، ما نگاه» گذاشته است. زیرا انسان درگذراز میانسالی جز نگریستن به گذشته کاری ندارد. آینده‌ای نامعلوم درپیش است که آدمی دیگر توان و نقشی درساختنِ آن ندارد. اکنون نیز، به نظرمی‌رسد همه‌ی کارها انجام شده و چیزی برای پرداختن به آن نمانده‌است. پس گذشته ارزش پیدا می‌کند. گذشته‌ای که همه‌ی خاطرات و لذت‌ها درآن جای گرفته‌است. انسان پا به سِن گذاشته با سرمایه‌ی گذشته اکنون خود را سرشار می‌سازد. حال به شعر بنگریم:

شاعر، خاطره‌ای از کودکی خود را به یاد آورده که در یک روز عید رخ داده است. واژه‌ی «شور» اشاره به شورکودکانه دارد که به ذائقه‌ی احساسِ شاعر سایه انداخته و خاطره‌ای شورانگیز را به یادش آورده‌است. «شور» همراه با«ذائقه» یادآور آجیل روزعید(پسته و بادام شور) نیزهست و حسّی گوارا برمی‌انگیزد.

مساحتِ تقویم، کمی گسترده شده‌است؛ زیرا سالی جدید را نشان می‌دهد که برعُمرِ شاعر افزوده‌است. تقویم می‌تواند یادآور«جوی عُمر» هم باشد که با نشستن درکنارِ آن می‌شد «گُذرِ عُمر» را دید:

برلبِ جوی نشین و گذرِ عُمرببین! (حافظ)

اگر تقویم را جوی آب بدانیم، «کودکانه‌ی مُورّب» می‌تواند خَم شدن کودکی روی آب و نگریستن به آن را به یادآوَرَد. سهراب ازاین تصویر درجای دیگر هم بهره بُرده‌است:

زنِ زیبایی آمد لبِ آب

روی زیبا دوبرابر شده‌است!

دراین صورت، افتادنِ سایه روی تقویم معنای آشکارتری پیدا می‌کند. زمان، صبحی بهاری است که هوای خوشی دارد و پرندگان درپروازند و شاعر نیز احساس پرواز دارد و انگار تمام بال های پرندگان را درخویش حس می‌کند. سپهری درجای دیگری نیز«بالشِ خود را پُرآوازِ پَرِ چلچله‌ها» می‌دید. کاردستی‌های عید خود را روی زمین چیده‌است. باد آن ها را درآب می‌ریزد. باد همان گذران عُمراست که خواستنی چیزهای ما را ازما می‌گیرد و نقش برآب می‌کند. کُره‌ی جغرافی دربرابر کودک قرار دارد. او روی کوهی درنقشه می‌جَهد تا تا خود از غرق شدن و درآب افتادن نجات یابَد(یادآور داستان پسر نوح که بربالای کوهی گریخت تا درطوفان غرق نشود). احتمالاً همان لحظه، هلیکوپتری درآسمان دیده شده و شاعر را به این صرافت انداخته شاید به نجات او و کشتی‌هایش می‌آید. فریاد زده و کمک خواسته‌است. اما حیف! وزشِ شدید باد«گذرعُمر» طرح دهان کودک یا شاعر را به هم ریخته و فریادش را درگلو شکسته‌است. به نظرمی رسد«هلیکوپترنجات» نماد صنعتِ مُدرن باشد که شاید بتواند بر دشواری های زندگی یاری رسانَد و پیری و زمان را به عقب بیندازد. اما شاعر ازچنین حسی نومید است.

شاعر از«وَزشِ شور» یا همان شورکودکانه(شدیدترین شکل زندگی) که اینک در میانسالی به سراغش آمده‌است می‌خواهد که برای رفع تشنگی‌اش به برگشت به دورانِ کودکی، همان صداقتی که اینک دربزرگسالی متلاشی شده است، لیوانی ازآب به سویش راهنمایی کند. لیوانِ آب، ذهنی است که بخشی ازشور و نشاطِ آبِ کودکی را هنوز حفظ کرده‌است. درکودکی آب چه تَر بود. اکنون درلیوانی به شکل جامد درآمده‌است. می‌توان گفت: تَری آب درآن صبح بهاری، به آب شدن یخ‌های زمستانی نیز اشاره دارد. اما امروز دیگر آب ها تَرنیستند؛ زیرا آب ها در درون شاعر یخ زده‌اند. باد هم که با لجاجتِ خود هم خود مُتواری می‌شود و هم ما را ازندگی متواری می‌سازد. یادمان باشد«باد» در ادب معاصر، نیروی مُخرّبِ زندگی و روابط فردی و اجتماعی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

The maximum upload file size: 20 مگابایت. You can upload: image, audio, video, document, spreadsheet, interactive, text, archive, code, other. Drop file here

chat