شعر از ترکش روزگار نیما یوشیج

شعر از ترکش روزگار نیما یوشیج

شعر از ترکش روزگار نیما یوشیج

تا داشتْ به سر زمانه غوغا

تا كينه بُد از رُخَش هويدا

تا بود هوايِ انتقامش

يك تير به تركشش نهان داشت

آن تير، هزارها زبان داشت

بگرفت زمانه اش سَرِ دست

آلوده به زهرِ مرگش، آنگاه

كردش ز هر آنچه خواست آگاه

پس چند دگر بيازمودش.

2)

هر جاي، فرشته بود مغلوب

ديوانِ پليد اندر آشوب

در قصرِ تو رقص بود و آواز.

حق بود به راه ها گريزان

مي داد نشانِ آن پليدان

مي ريخت ز چشم ها گُهَرها.

دائم چو دلِ زمانه مي سوخت

چشم از سرِ كين به آن نشان دوخت

آن تير كه داشت، پس رها كرد.

3)

زان شَسْتِ پريده از سرِ سوز

آن تير منم. منم كه امروز

آئينِ من است، جنبشِ من.

گر زوزه يِ دشمنِ جهانخور

سازد همه يِ فضاي را پُر

هرگز نشود خروشِ من كَم.

گر از همه جا غبار خيزد

بر راهِ من و به من بريزد

بر من نشود طريقِ من گُم.

آن تيرِ جهنده ام كه چون باد

گرديده رها ز شَستِ اُستاد

گشته ز نخست با نشانْ جفت.

اينگونه بپيچم و بپَرَّم

هر جاي ببندم و بدَرَّم

وز راستي ام مرا مدد هست

14 ارديبهشت 1305

قالب شعر: سه گانی

برای ورود به اینستاگرام نیما یوشیج اینجا کلیک کنید

 

پیشنهاد ویژه برای نیما یوشیج:

 

شعر صبح نیما یوشیج

شعر مهتاب نیما یوشیج

شعر نام بعضی نفرات نیما یوشیج

شعرداروگ نیما یوشیج

شعر هست شب نیما یوشیج

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.